Medycyna
Uprawianie medycyny jest sztuką, nie rzemiosłem; powołaniem, nie interesem.
— (1903)
Troje młodych pacjentów żyło bez choroby przez lata po podaniu eksperymentalnych limfocytów T. Badanie fazy 1 nie może wykazać, co spowodowało te wyniki
W badaniu ReMIND 33 dzieciom i młodym dorosłym z guzami mózgu wysokiego ryzyka podano hodowane w laboratorium limfocyty T wytworzone z własnej krwi każdego pacjenta. Komórki namnażano tak, aby reagowały na trzy białka mogące występować w komórkach nowotworowych. Troje pacjentów miało okresy bez choroby przekraczające 31,8, 41,2 i 51,6 miesiąca od pierwszej infuzji, w tym jedną odpowiedź całkowitą według kryteriów obrazowania. W grupie z agresywnym guzem pnia mózgu żaden skan nie wykazał wystarczającego zmniejszenia lub zniknięcia, by osiągnąć z góry określony próg odpowiedzi. To samo wczesne badanie bezpieczeństwa i dawki zarejestrowało jedną śmierć wystarczająco poważną, by zgodnie z jego zasadami przemawiać przeciw zwiększaniu dawki. Bez grupy porównawczej badanie nie może wykazać, czy limfocyty T spowodowały te trzy wyniki.
Szczepionka KRAS wywołała odpowiedzi limfocytów T u 18 z 20 uczestników wysokiego ryzyka — to nie dowód zapobiegania rakowi trzustki
Jednoośrodkowe badanie fazy I testowało sześciomutacyjną peptydową szczepionkę KRAS u 20 osób z dziedzicznym lub rodzinnym ryzykiem raka trzustki i torbielowatymi nieprawidłowościami trzustki. Zdarzenia niepożądane związane ze szczepionką miały stopień 1 lub 2, 18 osób spełniło wcześniej określone kryterium odpowiedzi limfocytów T we krwi, a analizy małych podgrup wykazały pewną trwałość odpowiedzi do dwóch lat. Żaden uczestnik nie rozwinął raka trzustki podczas mediany 16,5 miesiąca, lecz badanie było otwarte, nierandomizowane, jednoramienne i niezaprojektowane do testowania zapobiegania. Szczepionka jest eksperymentalna; wyniki uzasadniają większe badania skuteczności, nie twierdzenia o zapobieganiu rakowi.
Makakowy model HIV przyspieszył pojawianie się rzadkich przeciwciał szeroko neutralizujących — wskazówka dla szczepionki, jeszcze nie szczepionka
Badanie w Science stworzyło model SHIV odsłaniający epitop V3-glikan HIV w dwóch etapach: najpierw przez wywołanie przeciwciał przeciw zmienionej pętli V1, a następnie przez selekcję wariantów ucieczkowych, które otwierały cel dla prekursorów przeciwciał szeroko neutralizujących. U makaków zmodyfikowany wirus wywołał silne bNAb skierowane przeciw V3-glikan u 14 z 22 zwierząt w ciągu roku, wobec żadnego z 14 po podaniu wirusa wyjściowego. Wynik jest użytecznym planem projektowania immunogenów, nie dowodem działania szczepionki przeciw HIV u ludzi.
Kliniczna AI wyglądała na bezpieczną i poprawiła dokumentację — lecz nie wyniki pacjentów
Pragmatyczna, klastrowo randomizowana próba w 16 kenijskich placówkach podstawowej opieki sprawdziła generatywne narzędzie wspomagania decyzji AI dodane do rekordu clinical officers. Wśród 9691 pacjentów rygorystyczny 14-dniowy złożony wynik niepowodzenia leczenia oceniany przez ekspertów wynosił 2,2% z narzędziem i 2,0% bez niego (skorygowany iloraz szans 0,77, 95% CI 0,55–1,08, P = 0,13) — bez istotnej różnicy. Narzędzie nie wykazało sygnału zagrożenia, poprawiło dokumentację we wszystkich obszarach, nie zmieniło przepisywania ani satysfakcji i zmierzało ku niższym kosztom antybiotyków. To nie nieudane badanie, lecz rzadkie i uczciwe — mierzone na pacjentach, nie benchmarkach — pokazujące mało efektowną prawdę: narzędzie wyglądające na bezpieczne i pomagające procesowi nie przyniosło wykazanej korzyści pacjentom w dwa tygodnie, a wykrycie takiej korzyści wymagałoby znacznie większej próby.
Doustna szczepionka przeciw norowirusowi ograniczyła zakażenia w próbie kontrolowanej — lecz nie osiągnęła klinicznego punktu końcowego
Badanie fazy 2b z kontrolowanym zakażeniem ludzi sprawdziło doustną tabletkę przeciw norowirusowi GI.1. Zaszczepieni dorośli rzadziej mieli zakażenie wykrywalne qPCR, wykazywali śluzówkowe odpowiedzi immunologiczne i w niektórych punktach wydalali mniej wirusowego RNA. Nie osiągnięto jednak z góry określonego klinicznego punktu zapalenia żołądka i jelit; próba używała kontrolowanej dużej dawki u zdrowych dorosłych i nie mierzyła rzeczywistej transmisji ani ochrony przed obecnie dominującymi genotypami GII.4. To obiecujący krok ku szczepionce, nie dowód, że już istnieje.
U myszy dwuetapowe podanie czynników wzrostu odtwarza utracone kości amputowanego palca — niedoskonale
W miejscu amputacji mysiego palca, które zwykle goi się blizną, wszczepienie najpierw FGF2, a potem BMP2 utworzyło blastemę i odtworzyło utracony paliczek oraz mały staw — podobne do pierwotnych, lecz nie identyczne i dalekie od całej kończyny. Sugeruje to, że komórki i sygnały potrzebne do regeneracji mogą być obecne nawet tam, gdzie ssaki zwykle zawodzą: to dowód zasady u myszy, nie terapia dla ludzi.