Nauki o Ziemi
Będę traktować tę pracę jako esej z geopoezji.
— (1962)
Jak długo Ziemia może pozostać zielona? Model klimatu podaje przedziały, nie datę końca świata
Dwadzieścia dziewięć trójwymiarowych symulacji klimatu umieszcza różne granice ziemskiej biosfery fotosyntetycznej mniej więcej od 1,35 do 1,87 miliarda lat od dziś. Wartości zależą od celowo uproszczonych ścieżek wietrzenia skał, temperatury i najniższych stężeń dwutlenku węgla, jakie mogłyby wykorzystywać rośliny. Nie przewidują końca wszystkich roślin, całego życia, cywilizacji ani planety.
Cienka, częściowo stopiona pierwsza skorupa: model, w którym hadeikiem rządziły uderzenia, nie ciepło wewnętrzne
Pierwszy eon Ziemi, hadeik, nie pozostawił niemal żadnego zapisu skalnego. To badanie modelowe pyta, jak wyglądałaby skorupa, gdy uwzględni się uderzenia. Korzystając ze stochastycznego modelu malejącego strumienia uderzeń oraz przetestowanych symulacji przepływu ciepła przez skorupę i płaszcz, autorzy stwierdzają, że przez większą część hadeiku ciepło uderzeń przekraczałoby całe ciepło wewnętrzne Ziemi co najmniej o rząd wielkości. Pozostawiałoby cienką skorupę (poniżej ~5 km), częściowo stopioną już kilka kilometrów pod powierzchnią — zdaniem autorów zbyt słabą dla tektoniki płyt i skłonną do ponownego włączania się w płaszcz, co wyjaśniałoby, dlaczego przetrwało tak mało materiału hadeikowego. Gdy po ~3,9 Ga (około 3,9 miliarda lat temu) uderzeń ubyło, mogła powstać trwała skorupa kontynentalna — właśnie wtedy, gdy pojawiają się najstarsze zachowane skały felsytowe; w ostrożnym sformułowaniu autorów to „prawdopodobnie nie przypadek”. Ponieważ celowo przyjęli konserwatywną, dolną granicę ogrzewania, wynik jakościowy jest solidny, choć dokładne liczby nie są ustalone. To mocny, spójny model dzieciństwa Ziemi — nie jego bezpośrednia obserwacja.