فیزیک
هیچ چیز، اگر با قوانین طبیعت سازگار باشد، آن‌قدر شگفت‌انگیز نیست که نتواند حقیقت داشته باشد.
— (1849)
یک مدل کلاسیک پنج‌بعدی می‌کوشد رفتار کوانتومی را بدون کوانتومی‌کردن گرانش بازسازی کند
مقاله‌ای در Scientific Reports چارچوبی 4D + tau پیشنهاد می‌کند که در آن فضازمان معمولی زیر یک پارامتر اضافی تکامل می‌یابد. در شبیه‌سازی‌ها و محاسبات مدلی، این چارچوب در تعادل گرانش نیوتنی را بازیابی می‌کند، به سوی ساختارهای پایهٔ نسبیت عام می‌رود و از طریق دینامیک خطوط جهان هم‌بستگی‌های نوع EPR و تداخل دوشکاف‌مانند را بازتولید می‌کند. نتیجه یک ساخت نظری تحریک‌کننده است، نه مدرک تجربی برای حل‌شدن گرانش کوانتومی یا اشتباه‌بودن مکانیک کوانتومی استاندارد.
در مدار، نمک خوراکی مکعب‌های توخالی ساخت. گرانش آب‌نمک را تغییر داد، نه خود نمک را
بلورهای سدیم کلرید رشدکرده در ایستگاه فضایی بین‌المللی شامل مکعب‌های توخالی و پله‌ای با اندازهٔ 2 تا 8 میلی‌متر بودند. مقاله‌ها از توضیحی مبتنی بر انتقال پشتیبانی می‌کنند: ته‌نشینی معمول و جریان ناشی از شناوری به‌شدت سرکوب شدند و انتشار در مراحل اولیهٔ رشد غالب بود. شبکهٔ بلوری به شکل تازه‌ای از نمک تبدیل نشد و آزمایش‌ها یک فرایند صنعتی را اثبات نمی‌کنند.
آزمایش اتم سرد «مسئلهٔ زمان» گرانش کوانتومی را می‌آزماید — به‌عنوان آنالوگ آزمایشگاهی، نه پاسخ
در گرانش کوانتومی کانونیک، معادلهٔ ویلر-دویت ساعت خارجی برای مرتب‌کردن رویدادها ندارد: «مسئلهٔ زمان». یک آزمایش تک‌نویسنده چگالش بوز-اینشتینی را ایزوله می‌کند، با سد نوری نازکی آن را به بخش مشاهده‌نشده و مشاهده‌شده تقسیم می‌کند و از آنتروپی جاری میان آن‌ها یک ساعت داخلی می‌سازد. این «زمان آنتروپیک» انبساط و بازرمبش بخش مشاهده‌شده را مرتب می‌کند و یک معادلهٔ مؤثر داده‌های اندازه‌گیری‌شده را در حالت سد پایین بازتولید می‌کند. این بستری کنترل‌شده برای ایده‌های زمان رابطه‌ای است: «مهبانگ»، «رمبش بزرگ» و «جهان مینیاتوری» برچسب‌های آنالوگ برای گازی به‌دام‌افتاده‌اند، نه کیهان‌شناسی واقعی، و کار ادعا نمی‌کند مسئلهٔ زمان یا گرانش کوانتومی را حل کرده است.
سیاه‌چاله‌ها از «قوانین» ترمودینامیکی پیروی می‌کنند — نتیجه‌ای تازه آن‌ها را به سیاه‌چاله‌های شدیداً خارج از تعادل گسترش می‌دهد
از دههٔ 1970 می‌دانیم سیاه‌چاله‌ها از قوانینی پیروی می‌کنند که بازتاب ترمودینامیک‌اند، اما روشن‌ترین صورت این قوانین فقط برای سیاه‌چاله‌هایی کاربرد داشت که آرام در تعادل بودند. مقاله‌ای تازه در Physical Review Letters قانون اول و دوم را به بخش‌هایی از افق‌های شبه‌موضعی تعمیم می‌دهد که شرایط قطعه‌های افق دینامیکی را دارند و می‌توانند به‌طور دلخواه از تعادل دور باشند — هنگام برافزایش، رمبش و بیشتر مراحل ادغام سیاه‌چاله‌ها. شبیه‌سازی‌ها افق شبه‌موضعی را در سراسر ادغام دنبال می‌کنند، اما این قوانین هنوز بازهٔ کوتاه پیرامون یکی‌شدن را، هنگامی که افق یک قطعهٔ افق دینامیکی نیست، پوشش نمی‌دهند. چارچوب بنیادی در نسبیت عام است و تبخیر را به‌صورت نیمه‌کلاسیک به کار می‌بندد؛ این نه گرانش کوانتومی تازه است، نه مشاهده و نه راه‌حلی برای معمای اطلاعات سیاه‌چاله.
درون یک مدل گرانش مبتنی بر آنتروپی، چگالی آنتروپی محلی کاهش می‌یابد اما مقدار کل رشد می‌کند
مقاله‌ای در Physical Review D در چارچوب Gravity From Entropy، یک مدل پیشنهادی گرانش اصلاح‌شده، دماها، فشارها و قانون اول را استخراج می‌کند. در تقریب فریدمان در زمان‌های دیرهنگام و رژیم خمیدگی کم، چگالی‌های محلی آنتروپی و انرژی مدل کاهش می‌یابند اما انبساط باعث افزایش آنتروپی کل می‌شود. محاسبه از نظر درونی مشخص است اما مشروط: کیهان‌شناسی‌های فریدمان حل دقیق نظریهٔ کامل نیستند و این کار شاهد رصدی برای این‌که گرانش از آنتروپی می‌آید، توضیحی برای انرژی تاریک اندازه‌گیری‌شده یا یک نظریهٔ کامل گرانش کوانتومی نیست.
یک دستگاه همجوشی با فشردن پلاسما آن را گرم کرد — گام واقعی همین است، نه نیروگاهی که هنوز وجود ندارد
LM26 شرکت General Fusion یک پلاسمای دوتریوم مغناطیده را با لاینر لیتیومی در حال فروریزش فشرده کرد و دمای الکترون را بیش از سه برابر، تا اوج اندازه‌گیری‌شدهٔ حدود 0.72 keV (718 ± 80 eV، تقریباً ۸ میلیون °C) بالا برد؛ تحلیل شرکت بیشتر گرمایش را به خود فشرده‌سازی نسبت می‌دهد، همان سازوکاری که رویکرد همجوشی هدف مغناطیده به آن وابسته است. این یک ایستگاه مهندسی واقعی برای این مسیر است. اما نخستین ۱۱ شلیک روی یک دستگاه، در پیش‌چاپ شرکتی داوری‌نشده و در دمایی حدود ده برابر کمتر از نیاز پلاسمای در حال سوختن است — بدون انرژی خالص، بدون سربه‌سر و بدون برق. یک سازوکار نشان داده شده، نه یک نیروگاه ساخته‌شده.
مکانیک کوانتومی را می‌توان فقط با اعداد حقیقی نوشت — گیر کار در نحوهٔ ترکیب سامانه‌هاست
در ۲۰۲۱ نتیجه‌ای پرسر‌وصدا استدلال کرد نسخه‌ای حقیقی از مکانیک کوانتومی می‌تواند آزمایشاً ابطال شود و آزمایش‌های ۲۰۲۲ با نظریهٔ مختلط استاندارد سازگار بودند. این نتیجه اغلب با این تیتر بازگو شد که اعداد موهومی از نظر فیزیکی «واقعی» هستند. مقاله‌ای تازه در Physical Review Letters ادعا را دقیق‌تر می‌کند: اگر صورت‌بندی حقیقی بر فرض متفاوت و از نظر فیزیکی قابل‌دفاع‌تری دربارهٔ ترکیب سامانه‌های جدا بنا شود، می‌تواند همهٔ پیش‌بینی‌های مکانیک کوانتومی مختلط، از جمله آزمون‌های چندبخشی، را بازتولید کند. خوانش صادقانه این است که آزمایش‌های قبلی اشتباه نبودند؛ آن‌ها یک نظریهٔ حقیقی مشخص با قاعدهٔ ترکیب مشخص را رد کردند، نه امکان استفاده از اعداد حقیقی در اصل.
یک حافظهٔ کوانتومی بالاخره با بزرگ‌تر شدن بهتر شد — نقطهٔ عطف واقعی، و ماشینی که هنوز نیست
Google Quantum AI برای نخستین بار به‌طور روشن نشان داد یک حافظهٔ کوانتومی surface code می‌تواند below threshold کار کند: با رشد کد از فاصلهٔ ۳ به ۵ به ۷، نرخ خطای منطقی به‌صورت نمایی پایین آمد (حدود 2.14× به ازای هر دو واحد)، و بزرگ‌ترین نمونه، حافظهٔ فاصله-۷ با ۱۰۱ کیوبیت، از بهترین کیوبیت فیزیکی خودش بیشتر عمر کرد — beyond breakeven — در حالی که تصحیح خطا بلادرنگ اجرا می‌شد. نقطهٔ عطف مهندسی واقعی است. اما یک کیوبیت منطقی در نقش حافظه است، با خطایی هنوز بسیار بالاتر از نیاز الگوریتم‌ها، بدون gate منطقی، با کف خطای ناشناخته و چندین مرتبهٔ بزرگی scaling در پیش. آستانه‌ای رد شد، نه رایانه‌ای تحویل داده شد.
همجوشی کاتالیزشده با میون: گام پنهان واکنش، سرانجام مستقیم دیده شد — نه گامی به سوی انرژی همجوشی
با استفاده از آشکارساز X-ray حسگر کوانتومی بسیار تیز، فیزیک‌دانان میون‌ها را به دوتریوم منجمد شلیک کردند و برای نخستین بار مولکول‌های میونی در حالت‌های گذرای «resonance» را مستقیم دیدند — و نشان دادند حدود نیمی از میون‌ها از مسیری می‌روند که از توصیف استاندارد همجوشی کاتالیزشده با میون بیرون مانده بود. این سازوکار تشکیل دیرپیشنهادشده‌ای را تأیید و مدل‌های میدان را نیازمند بازنگری می‌کند. پیشرفت واقعی در دیدن و فهمیدن واکنش است — نه گامی به سوی همجوشی به‌عنوان منبع انرژی: کارایی را بهتر نمی‌کند، گلوگاه اتلاف میون («alpha sticking») را دست نمی‌زند، و در دوتریوم انجام شده نه مخلوط دوتریوم-تریتیوم مرتبط با انرژی.